*
1970
HET TRIPBOEK
1970
 
    Dit is de originele versie van het boek dat ik in 1970 begon en in 1972 was het min of meer klaar...
Samen met een goede vriend Johnny bekeken we dit boek af en toe, dat was dan een hele belevenis... we noemden het dan ook het 'Tripboek'
Later nam hij dit boek mee naar Zwitserland waar hij het 10 jaar heeft bewaard... daardoor is het intact gebleven... want ik had nogal eens de gewoonte om oude schilderingen en tekeningen op te ruimen...
De originele tekst is in rood weergegeven en gevonden teksten die toen indruk maakten in oker... in geel tekst die er ook toevallig in staat...  
 
 
   
Levensdroomreis
   
  Het was 1970 en zomer....

In een bodemloze ruimte is het huis van Karamir.Half verscholen achter een oude dikke boom, die zich voedt met aardse zinnen, gehuld in mist... Het land van de ongeborenen. Langs dit huis loopt de weg naar het Leven.

 
         
  Ik woonde toen in een klein huisje met een grote lindeboom in de tuin, en een regenwaterput.

In de verte is een poort, waarachter een trap... Hoger en hoger reist de ongeborene, door het diepe onbewustzijn van zichzelf. Beelden van incarnaties zweven voorbij...

 

 
         
  Dat huisje stond vlak bij het centrum van de stad, maar toch woonde het daar heel landelijk.

Visioenen van het Al.
Eindeloos lang en eindeloos hoog...
Dan doemt uit de nevels, een poort op,
de klokken luiden...

 
         
  Het was het laatste huisje in een doodlopende straat.

De Poort van Shodoth opent zich en ... Erezedith de Tovenaar komt te voorschijn, en hij toont een vredige wereld, waar de vlinders van bloem tot bloem fladderen, en vogels zingen in het stralende Licht, van het eeuwige vuur van Osgoth, de Zon van Shodoth.

 
         
  Alle bewoners van dit straatje waren reeds vertrokken, en de huisjes stonden helemaal leeg.

Erezedith de Tovenaar Shodoth

 

(als hij maar niet in mijn droom gaat staan...)

 
         
 

Hier en daar slingerde nog wat oud meubilair dat de bewoners hadden achtergelaten.

Herinneringen uit het verleden en flarden van het heden dwarrelen door een...  
         
  Voor elk huisje was een tuintje en al die tuintjes stonden in volle bloei...

'Wij, afgevaardigden van de opperraad der Broeders van het Rozenkruis, vertoeven zichtbaar en onzichtbaar in deze stad...

 
         
  Het was er prachtig, een klein paradijsje...
Bij de gratie van de Allerhoogste, tot wie de harten der Rechtvaardigen zich wenden. Teneinde de mensen, onze naasten, uit hun noodlottige dwalingen te verlossen'
 
         
  Samen met een vriend was ik zomaar in het huisje getrokken.Wij betaalden er geen huur voor

Van de Boom des Levens, bij het huis van Karamir, tot de poort van Shodoth, is een lange verre weg...hoger en hoger, verder en verder, voorbij steden en sterren, door land en water, plotseling is er een geluid... Klokken luiden...

 
         
  Een vriendelijke buurman, die in een aangrenzend straatje aan de achterkant woonde bood ons elektriciteit aan via een kabel, zodat wij licht hadden.

Uit de nevels doemt een poort op, deze gaat open en Erezedith de Tovenaar komt tevoorschijn, en hij toont Shodoth, verlicht door het eeuwige vuur van Osgoth. Een moment van helder Bewustzijn...

 
         
  Het was voor ons toen belangrijker dat wij platen konden draaien. Nu is de eeuwigheid!  
         
  Varierend van Crosby Stills and Nash (Its a Long Time Coming), de Vier Jaargetijden van Vivaldi,

Vandaag is wat het is, omdat gisteren was wat het was. En als vandaag is zoals gisteren, zal morgen zijn zoals vandaag...Indien u wilt dat morgen anders zijn zal, moet u vandaag anders maken... Als vandaag een gevolg is van gisteren, zal morgen op precies de zelfde manier een gevolg zijn van vandaag...

(bron vermoedelijk Ouspensky)

 
         
  of Soft Machine (Moon in June), Pink Floyd (Set the controls for the heart of the Sun), of Archie Shep`s Black Gypsie... 'Wie zaait zal oogsten!'  
         
  Het was in de tijd van de kabouterpartij en het Popfestival van Kralingen.    
         
 

Het huisje was nog in originele staat, met een bedstede in de keuken.

 

   
         
 

Boven was een zolderkamertje...
Dat was mijn domein...

   
         
 

Het kamertje was helemaal groen, er was een dakkappel groot genoeg om er een tafeltje en een stoel neer te zetten.

   
         
  Ik herinner me, dat ik daar ook veel bezoek van poezen had, die kwamen door het open raam binnen.    
         
  Het meubilair vonden wij op straat of in de leegstaande huisjes. Het was vaak heel mooi spul...
Toen stond het nog op straat tegenwoordig in de antiekwinkel!
   
         
  Hoewel wij over heel weinig geld beschikten, lukte het mij om behalve eten ook nog een schetsboek te kopen...    
         
  En heel goedkope plakkaatverf, een paar potjes ecoline(gekleurde inkt) en oostindische inkt had ik nog van de kunstacademie die ik toen volgde.    
         
  Sinds lange tijd, als klein kind al, wilde ik een boek maken vol met tekeningen of schilderingen.    
         
  Nu was dan die tijd gekomen...

''Ontwaakt'
'Waakt'
'Slaapt niet!!

 
         
  In dat kleine groene kamertje zat ik, naast het raam met het uitzicht op de oude linde en de tuin.    
         
  En in de avond werkend bij kaarslicht...    
         
  De kaarsen verwarmden dan ook nog het kleine kamertje...    
         
  Het boek dat ik wilde maken, waar ik toen aan begon...    
         
  Dat moest een soort verhaal worden, maar heel mysterieus...    
         
 

Eigenlijk een onbegrijpelijke geschiedenis, maar met een diepere betekenis...

En bovendien sprookjesachtig...

De tijd is één en eeuwig verleden , heden en toekomst wonen naast elkaar....
Alleen het bewust zijn verplaatst zich...

 
         
  Ik was er mij toen niet van bewust wat ik daar aan het schilderen en schrijven was.    
         
  Ik weet alleen dat ik in een bijzondere stemmming was, waarin ik mij gelukkig voelde...    
         
  Pas jaren later realiseerde ik me de betekenis van wat ik toen gemaakt had...    
         
  Dat ik beelden en visioenen van mijn toekomst schilderde, m`n eigen levensweg...    
         
  Een tocht door de duisternis op zoek naar het licht, op weg naar het beloofde land.....    
      Aukje Eijgelaar (1970)  
         
   
   

 

   
    Jaren later in 1990 heb ik met aquarelverf een nieuwe versie geschilderd en de tekst aan de hand van mijn toenmalige ervaringen een beetje bij gewerkt...    
  © aegos 2002